Soms begint er een reis om nooit meer op te houden. De reis uit de brochure is heel anders dan degene die ik heb beleefd.
Mijn verhaal laat zich niet goed lineair vertellen. Bij het ontstaan, zo’n 4 weken geleden, was het al direct vol associaties: een dieper begrip, herinneringen, voorgevoelens en angsten. De reis van 18 dagen door Java en Bali kon ik met recht opwindend noemen. Maar terug in het zoveel koudere Nederland leek het wel alsof mijn verhaal bij elke vertelling iets van zijn magie kwijt raakte.
Soms lukte het me, als ik een klein deel met al zijn facetten kon verwoorden. De emotie borrelde dan even op, met een warm gevoel in mijn buik en tranen achter mijn ogen. Steevast had ik dan iemand tegenover me die iets herkende van wat er met mij aan de hand is. Steevast was ik zelf degene die het weer wegstopte, uit ongemak om me zo te vertonen.
Een zijsprong: toen ik 5 jaar geleden na een onveilige scheiding mijn eigen huis kocht had ik een duidelijk beeld van hoe de veilige slaapkamer er uit moest gaan zien. Het bed symmetrisch opgesteld, met wit en weelderig beddegoed en rondom natureltinten op de wanden, in de gordijnen en in de vloerbedekking. De wand aan het hoofdeinde schilderde ik oranje.
De woorden die ik op de oranje muur had willen schilderen, als een mantra voor het dagelijks leven, heb ik nooit écht op die muur geschilderd. Ik schrik er een beetje van als ik ze nu teruglees: natuur, liefde, rust, muziek, humor, spiritualiteit. Hoe kun je zoiets bedenken en niet weten hoe waar het voor je is?
